Als mij werd gevraagd "Hoe was het om met Diana op te groeien?", dan denk ik altijd meteen: maar ik weet niet hoe het was om níét met haar op te groeien...'

In september 1997 stond Charles Spencer in Westminster Abbey en deelde hij voor het oog van de wereld zijn verdriet om het verlies van zijn geliefde zus Diana. Nu, bijna dertig jaar later, vertelt hij het verbijsterende verhaal van zijn leven met Diana en de tragische week van haar dood.

Tijdens hun jeugd waren Charles en Diana, de jongste twee Spencers, onafscheidelijk - ze noemden elkaar in het geheim Duch en Carlos. Ze waren elkaars intiemste vertrouweling en zwierven samen over het familielandgoed, doorstonden veeleisende kostscholen, overleefden tirannieke nanny's en hielpen elkaar door het verdriet rond de echtscheiding van hun ouders.
Maar alles veranderde toen Diana trouwde met de prins van Wales, nu koning Charles III, en van de ene op de andere dag wereldwijd een icoon werd. Charles zag hoe zijn zus zich inzette voor de verworpenen van deze wereld en genoot van het moederschap van haar twee gekoesterde zoontjes.
Maar achtervolgd door een barbaarse pers terwijl haar koninklijke huwelijk op de klippen liep, stond ze er hopeloos alleen voor. Haar broer probeerde er altijd te zijn voor Diana - tot die gitzwarte avond in augustus 1997.

In 'Zwanenzang' biedt Charles Spencer ons een buitengewoon intiem, liefdevol en eerlijk portret van zijn zus.